Όταν αρρωσταίνεις…

Posted on 01/08/2008. Filed under: Έχασα κιλά!, Νιώθω καλά | Ετικέτες: , , |

112,8 κιλά. Αυτό μόνο θέλω να αναφέρω. Ποιός μπορεί να είναι ο λόγος που κάποιος χάνει τόσο γρήγορα τόσα κιλά; Γαστρεντερίτιδα. Δεν είναι ωραίο, αλλά το έκανε.

Γνωρίζω ότι αυτά δεν είναι αληθινά, είναι μόνο «τα υγρά», αλλά από την άλλη, τώρα που ανάρρωσα σχεδόν πλήρως έχει χαθεί ένα μέρος της όρεξής μου για φαγητό. Επίσης, ξημερώματα αύριο φεύγω για διακοπές (ίσα που πρόλαβα…φιουου!), οπότε αφού η βενζίνη ακρίβυνε, θα μειώσουμε το φαγητό για να ανταπεξέλθουμε. Άρα, έχω ελπίδες για μια καλή αρχή, με βάση αυτό το ατυχές περιστατικό.

Μην προσπαθήσετε να το κάνετε σπίτι!

Εύχομαι καλές διακοπές σε όλους όσους πάνε αυτό τον καιρό. Για τους υπολοίπους, υπομονή και θα τα πούμε σύντομα!

Στόχος: Όταν επιστρέψω από διακοπές θα πρέπει να έχω διατηρηθεί στα κιλά που είμαι τώρα και στα οποία αισθάνομαι πολύ καλύτερα. Ακόμα καλύτερα (επ’ ευκαιρίας μπάνιων, ακρίβειας κτλ) να έχω χάσει κιόλας! Πιστεύω ότι «το έχω»…

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

9 Σχόλια to “Όταν αρρωσταίνεις…”

RSS Feed for Ένα blog για το αδυνάτισμα Comments RSS Feed

Γεια σου Κώστα,

Ωραία η κίνησή να γράφεις την πρόοδό σου το blog. Αλήθεια, τι έγινε στις διακοπές; Κατάφερες να διατηρηθείς; Α! και πως πέρασες; Ελπίζω καλά!

Μου άρεσε αυτό που έγραψες ότι πρέπει να βάζεις βραχυπρόθεσμους στόχους. Μιλούσα με μία φίλη σχετικά με αυτό η οποία ξεκινούσε πρόγραμμα σχεδόν κάθε βδομάδα και μετά από μερικές μέρες σταματούσε.
Της πρότεινα να το δει ως εξής: Αντί να σκέφτεται ότι θέλει να χάσει 20 κιλά, ας το βλέπει μέρα με τη μέρα. Τι εννοώ… Το πρόβλημα ήταν ότι σταματούσε, οπότε αυτό που της είπα είναι: Αύριο που θα ξυπνήσεις, πάρε απόφαση να κάνεις το πρόγραμμα σωστά ΜΟΝΟ για ΣΗΜΕΡΑ. Σϊγουρα μπορείς να το καταφέρεις αν είναι ΜΟΝΟ για ΣΗΜΕΡΑ. Αύριο βλέπουμε, αλλά τουλαχιστον σήμερα θα το ΚΑΝΩ ΣΩΣΤΑ. Και την επόμενη μέρα, αν νιώθεις έτοιμη το ξανακάνεις.

Άλλωστε η επιτυχία έρχεται με μικρές καθημερινές επιτυχίες. Δεν είναι κάτι που εμαφνίζεται ξαφνικά.

Θα ήθελα να ξέρω πως πας και να βοηθήσω όπως μπορώ από την πλευρά μου με ενθάρυνση ή οτιδήποτε άλλο.

Καλή συνέχεια.

Θοδωρής

Μακάρι να τα καταφέρεις, γιατί όταν είχα πάθει γαστρεντερίτιδα είχα χάσει πολλά κιλά και όταν ανάρρωσα μου είχε κλείσει το στομάχι και έτρωγα πολύ λίγο. Με τον καιρό όμως η όρεξή μου επανήλθε και τελικά πήρα ξανά πολλά κιλά και έγινα χειρότερα από ότι ήμουν πριν τη γαστρεντερίτιδα. Γι’ αυτό σου συνιστώ να προσέχεις πολύ και το παν είναι να βάλεις σε πειθαρχία τον εαυτό σου. Αυτό είναι το χειρότερο και το πιο δύσκολο και που με κάνει να μην καταφέρνω να χάσω βάρος ούτε με τη βοήθεια ειδικού. Μπαλονάκι ή δαχτυλίδι στο στομάχι έχεις σκεφτεί να βάλεις; Με κείνο και να θες δεν μπορείς να φας παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Εγώ το σκέφτομαι σοβαρά γιατί έχω φτάσει τα 88 κιλά και νιώθω πολύ άβολα. Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής, το πιο βασικό πρόβλημα είναι η υγεία. Δεν μπορώ να κάνω ούτε 100 μέτρα χωρίς να λαχανιάσω.

Διάβασα όλο το blog σου και είδα πως σκεφτόμαστε και κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Μπορώ να καταλάβω απόλυτα πώς νιώθεις όταν σου λένε ότι πάχυνες, γιατί το ίδιο αισθάνομαι κι εγώ. Και μερικές φορές αυτός ο θυμός και η πίκρα που αισθάνομαι με οδηγούν στο να φάω.
Καταρχήν να σου πω ότι λατρεύω να τρώω απ ‘έξω. Σουβλάκια, γύρο, Goody’s, pizza, καρμπονάρες, κρέπες, ταβερνάκια… Τόσο που με ύψος 1.66 έφτασα τα 88 κιλά και δε μου κάνουν πια τα ρούχα μου. Την κάθε μου έξοδο τη συνδυάζω απαραίτητα με φαγητό και ποτό. Τώρα θα μου πεις, τι άλλο να κάνεις όταν βγαίνεις έξω το βράδυ; Να κοιτάς τους άλλους που τρώνε και πίνουν; Ακόμα και στο σινεμά να πας οι πειρασμοί κάνουν πάρτυ. Nachos με τυρί τα οποία λατρεύω, ποπ κορν, hot dogs, παγωτά, αναψυκτικά… Ειδικά αν υπάρχει και παρέα με πολλή όρεξη (όπως ο φίλος μου), δεν υπάρχει περίπτωση να μην πέσω με τα μούτρα στο φαγητό.
Πέρυσι, έκανα μια προσπάθεια σε διαιτολόγο και έχασα σε 2,5 μήνες 11 κιλά. Από 87 που ήμουν έφτασα τα 75. Με φυσιολογικό μου βάρος 58-68 κιλά. Δηλαδή ήθελα άλλα 7 κιλά. Άντε 10 για να μην είμαι στο όριο. Όμως εγκατέλειψα την προσπάθεια γιατί για να το πω κυριολεκτικά, μπούχτισα. Έτρωγα απαραίτητα κάθε μεσημέρι τεράστιες σαλάτες με φαγητό ποσότητας …ενός φλυτζανιού του τσαγιού. Παγωτά κομμένα. Ένα τη βδομάδα μόνο. Και όχι την αγαπημένη μου γεύση, τα cookies, γιατί είχε κρέμα γάλακτος και απαγορευόταν. Τηγανιτά… τα έβλεπα ως ανάμνηση. Και φαντάσου πώς ήταν αυτό για μένα που είχα κατά κάποιο τρόπο εθιστεί σ’ αυτά. Έτρωγα λοιπόν μόνο ψητά (μετρημένα με το σταγονόμετρο) και σαλάτες. Δεν άντεξα άλλο. Έφτασα σε σημείο να μου ‘ρχεται αναγούλα όποτε έβαζα κάτι νερόβραστο στο στόμα μου (τα λαδερά εννοείται ήταν με μία κουταλιά λάδι μόνο και ως γνωστόν λαδερό χωρίς λάδι δε νοείται. Αλλιώς δε θα λεγόταν λαδερό, θα λεγόταν νερουλό). Και το ψωμί κομμένο. Είχα φρικάρει. Είχα και την πίεση της μάνας μου από πάνω που έλεγχε και το κάθε ψίχουλο που έτρωγα. Σταμάτησα να επισκέπτομαι τη διαιτολόγο και πήρα την απόφαση να συνεχίσω μόνη μου τη δίαιτα, αλλά πιο χαλαρά. Να τρώω π.χ. 1 φορά τη βδομάδα κάτι που μου άρεσε. Αλλά όπως ήταν αναμενόμενο ξέφυγα. Και άρχισα πάλι να χάνω τον έλεγχο και να τρώω μεγάλες ποσότητες junk food σχεδόν κάθε μέρα. Έτσι έφτασα τώρα να ζυγίζω πάλι 88 κιλά. Εδώ και 1,5 μήνα προσπαθώ να μπω σε πρόγραμμα αλλά δεν τα καταφέρνω. Δεν μπορώ να επιβληθώ στον εαυτό μου. Έχασα 3 κιλά και τα ξαναπήρα σε 2 βδομάδες. Σκέφτομαι σοβαρά το ενδεχόμενο να βάλω μπαλονάκι. Οι γύρω μου και κυρίως η μάνα μου μου υπενθυμίζουν κάθε λεπτό ότι πάχυνα πάρα πολύ. Και ειδικά η μάνα μου. Ασχολείται μόνο με τα κιλά μου και όποτε μιλάμε η συζήτηση καταλήγει πάντα εκεί. Αυτή η καταπίεση και ο ψυχολογικός πόλεμος με κάνει να θέλω να φάω περισσότερο. Τι κι αν αφού φάω το μετανιώνω και νιώθω πολύ άσχημα, όλο το βράδυ πονάει το στομάχι μου και το πρωί ξυπνάω χάλια. Υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δε θα ξαναφάω απ’ έξω, αλλά η υπόσχεση χάνεται με τον ερχομό του επόμενου βραδιού.

Φίλε TheoCoach. Σε ευχαριστώ πολύ για την ενθάρυνση που μου δίνεις.

Σχετικά με τη φίλη σου, συμφωνώ με αυτό που λες. Πρέπει να βάζεις μικρούς στόχους. Είναι καλύτερα. Κυρίως γιατί η επιβράβευση έρχεται νωρίτερα. Είναι σαν στο ποδόσφαιρο να βγαίνει πρωταθλητής σε κάθε αγωνιστική. Μεγάλο κίνητρο και άμεση επιτυχία!

Μου άρεσε το «η επιτυχία έρχεται με μικρές καθημερινές επιτυχίες. Δεν είναι κάτι που εμφανίζεται ξαφνικά». Είναι σωστό.

Εγώ δυστυχώς δεν μπόρεσα να κρατήσω το δημιούργημα της αρρώστιας. Ήταν φυσικό βέβαια. Πιστεύω όμως οτι αν είχα ζυγιστεί μόλις επέστρεψα δεν θα ήμουν τόσο παχύς. Σίγουρα 1-1,5 κιλό το πήρα από το καθισιό μου εδώ. Πήρα αποφάσεις όμως οι οποίες θα υλοποιηθούν άμεσα. Και πιστεύω οτι σύντομα θα φανούν τα αποτελέσματα. Το έχω ανάγκη.

ΥΓ: Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον να ρωτήσεις για τις διακοπές μου. Υπέροχη η Λευκάδα! Πέρασα πολύ όμορφα και ξακουράστικα πολύ. Τώρα λίγο από Εύβοια για να ηρεμίσω και πίσω στην «κόλαση» για το χειμώνα!

Elena, σου απαντώ με τη σειρά τα σχόλιά σου. Σχετικά με το πρώτο, που αναφέρεις το μπαλονάκι θα ήθελα να σου πώ πως για εμένα θα ήταν η τελευταία λύση απελπισίας. Δεν θα το ήθελα.

Κάπου στο blog μου έχω αναφέρει τη δουλειά μου. Είμαι web developer. Αυτό το αναφέρω για να σου πω ότι έχω πελάτη που κάνει ακριβώς αυτό. Ήθελα δεν ήθελα αφού του έφτιαξα το site διάβασα πολλές λεπτομέρειες γύρω από την τεχνική αυτή. Φαίνεται καλή και ασφαλής και σίγουρα δίνει ελπίδα σε πολλούς που δεν έχουν άλλη διέξοδο. Αλλά θα με κάνει να νιώθω άρρωστος.

Το να είσαι παχύσαρκος είναι αρρώστια, σίγουρα. Αλλά το ξεχνάς. Πιθανόν αν το κάνεις να αναγκαστείς να το δεις έτσι όπως είναι. Απλά με τρομάζει. Επίσης, πιστεύω οτι μπορώ να τα καταφέρω. Έχω χρόνο μπροστά μου να το κάνω. Πρέπει να γίνει όμως σωστά. Οι δίαιτες «του ποδαριού» πρέπει να αποτελέσουν παρελθόν.

Θα σου πρότεινα να μην προχωρήσεις σε κάτι τετοιο. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Κάνε μεγάλη υπομονή. Όταν περάσεις το αρχικό στάδιο της δίαιτας γίνεται πιο εύκολο. Είναι σαν να προσπαθείς να κόψεις το τσιγάρο. Στην αρχή είσαι τρελλά εθισμένος και αντιμετωπίζεις προβλήματα. Μετά όμως νιώθεις καλά που το έκανες. Δυστυχώς…πάντα ένα τσιγαράκι μπορεί να σε γυρίσει πίσω. Θέλει μεθοδικότητα και απόλυτη εγκράτεια. Αν δεν ήταν έτσι…θα αδυνάτιζαν όλοι αμέσως!

Αγαπητή Elena, σε συνέχεια των απαντήσεων στα μηνύματά σου θα ήθελα καταρχήν να σου πώ ευχαριστώ για την υπομονή να διαβάσεις το blog μου. Δεν είναι πολύ μεγάλο, το ξέρω, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν διαβάζεται εύκολα. Πιθανόν να ένιωσες οτι τα έγραφες εσύ όλα αυτά.

Πιστεύω πως όλοι όσοι εχουν ένα πρόβλημα αισθάνονται σχεδόν το ίδιο. Έχει και μεγάλη σημασία το πόσο τους ενοχλεί ένα πρόβλημα που έχουν. Εμένα δεν με ενοχλούσε ποτέ…μέχρι τώρα. Δεν έγινε κάτι που μου άλλαξε γνώμη, απλά βαρέθηκα. Θυμάμαι πως ήταν να είμαι αδύνατος και πλέον δεν με αντέχω έτσι. Δεν έχω αντοχή, σηκώνομαι αργά από όπου κάτσω, η ορθοστασία μου προκαλεί πόνο στη μέση και νιώθω πολύ συχνά δυσφορία. Όλα αυτά είναι προβλήματα μεγάλα.

Απόδειξη των κοινών αισθημάτων είναι όλα αυτά που λές. Είναι σαν να τα λέω εγώ. Ξέρω τι εννοείς με αυτή την αηδία από την πολύμηνη δίατα, πως είναι όλα αυτά τα νερόβραστα φαγητά με τη μια σταγόνα λάδι. Επίσης ξέρω πόσο ωραία αισθάνεσαι όταν έχεις χάσει κάποια κιλά και πόσο απογοητεύεσαι όταν βλέπεις τη βελόνα να κολλάει.

Υπάρχει μια σημαντική διαφορά μας σε αυτά που περιγράφεις όμως. Εγώ δεν έχω αυτή την πίεση που λες οτι σου ασκείται. Οι δικοί μου πάντα με άφηναν να κάνω ότι θέλω. Απλά με βοηθούσαν στις αποφάσεις μου. Αυτό είναι σημαντικός αρωγός. Εξήγησε στην μητέρα σου οτι αυτό που κάνει σου προκαλεί αντίστροφα συναισθήματα και αντιδράσεις από το επιθυμιτό. Σίγουρα θα έχεις ήδη προσπαθήσει να της το πεις και θα σου είπε τα κλασικά «μαμίσια» παράπονα του στύλ «εγώ φταίω που ενδιαφέρομαι για εσένα» κτλ. Αλλά ναι, ας την πληγώσεις. Είναι κάτι που πρέπει να γίνει για εσένα.

Δυστυχώς από ότι είδες, με το που παρατάς μια δίαιτα απευθείας ο οργανισμός σου επανέρχεται και σε κάνει…όσο κιλά ήσουν πρίν. Και με τη φόρα που παίρνεις προσπερνάς και λίγο. Αν αφεθείς όμως, το συνηθίζεις. Έτσι ανεβαίνεις σιγά σιγά. Πάς στα 80, στα 85..και όλο και πιο ψηλά. Κάποτε εδραιώνεσαι στα κιλά αυτά και το σώμα σου παίρνει αυτό το «σουλούπι». Και με την πρώτη ευκαιρία…αμέσως επανέρχεται.

Όλοι μου λένε για γυμναστική και…δυστυχώς έχουν δίκιο. Μόνο αυτός ο τρόπος υπάρχει. Σκέψου..χάνεις κιλά. Το σώμα σου πρέπει να καλουπωθεί ξανά, στα νέα σου κιλά. Για να σφύξει το δέρμα και οι μυς στη νέα σου εμφάνιση και να παραμείνεις όπως είσαι, πρέπει κάτι να τους υποκινήσει. Αυτό είναι η γυμναστική. Όχι απαραίτητα σε γυμναστήριο (ποιος δεν το βαριέται;). Μπορείς να το κάνεις σπίτι σου. Παρε κάποια μικρά όργανα αν θες. Πάρε ποδήλατο. Περπάτα λίγο παραπάνω. Κάνε κοιλιακούς και βαράκια.

Στο παρελθόν είχα χάσει μαζικά πολλά κιλά. Εκείνο τον καιρό έπαιζα καθημερινά μπάσκετ και ποδόσφαιρο ενώ ταυτόχρονα έκανα γυμναστική. Ο μεταβολισμός μου άλλαξε και το σώμα μου «έσφιξε» γύρω από τη νέα μου εμφάνιση. Και ήταν υπέροχα. Για πολλά χρόνια έμεινα έτσι. Ομως έκανα το λάθος να πιστέψω ότι εύκολα θα μπορούσα να ξαναχάσω κιλά αν τα έπαιρνα. Και άρχισα να τρώω πολύ. Έπαιρνα 10 κιλά και τα ξαναέχανα. Και πάλι από την αρχή. Αλλά δεν ήμουν πάντα 20 χρονών. Μεγάλωσα και βρίσκομαι πια στην κρίσιμη καμπή. Αν έχω κοιλιά μέχρι τα 30 μου, ποτέ δεν θα φύγει. Λίγα χρόνια μένουν για «επιδιορθώσεις»

Προσπάθησε να μειώσεις τις αντιδράσεις σου. Δεν χρειάζεται να το βλέπεις έτσι και να αντιδράς. Άλλωστε μόνο εσένα βλάπτεις. Αντέδρασε αλλιώς. Ναι, το ξέρω…εύκολο να το λές. Μην περιμένεις να βρείς τίποτα εύκολο μπροστά σου στη ζωή. Γίνεσαι πιο δυνατός άνθρωπος όταν μπορείς να αντιμετωπίζεις τέτοιες δυσκολίες.

Ανέφερες ότι έχεις σχέση και ότι τρώει πολύ το αγόρι σου. Αυτό είναι κλασικό φαινόμενο. Έχεις μια σχέση, βγαίνεις καθημερινά και τρώς από κάτι πάντα. Εγώ όταν πρωτο γνώρισα την τωρινή μου κοπέλα ήμουν 83 κιλά. τώρα είναι 115. Για τον ίδιο λόγο που εσύ πήρες κιλά. Και η κοπέλα μου όμως πήρε πολλά. Δεν ξέρω ποιος παρέσυρε ποιον αλλά αρχίζει και με ενοχλεί πολύ αυτό. Και όσον αφορά αυτό που λες, οτι «δεν θα ξαναφάω τόσο, υποφέρω» και το άλλο βράδυ τρως…ναι, σε όλους αυτό συμβαίνει. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος λένε να ξεχνάει γρήγορα…και έτσι είναι. Θυμώμαστε πάντα οτι είναι κακό κάτι όταν το παθαίνουμε και μετά το ξεχνάμε…

Υπομονή και άσε ως τελευταία λύση την εγχείρηση. Θα σου αναφέρω μόνο οτι θα υπογράψεις συμβόλαιο ότι αν συμβει «κάτι», οι γιατροί δεν είναι υπεύθυνοι. Υπάρχει ένα μικρό ποσοστό να πάθεις επιπλοκές. Και δεν νομίζω να αξίζει. Πρέπει να χάσεις 20 κιλά. Αυτές τις μεθόδους τις ακολουθούν άνθρωποι που θέλουν να χάσουν 100 κιλά+. Υπάρχουν πολλοί (προς τα εκεί πάω!). Τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια πως αυτές οι εγχειρησεις έχουν γίνει ρουτίνα για τους γιατρούς και οι ασθενείς καταφεύγουν όλο και πιο συχνά σε τετοιες λύσεις εγώ είμαι όμως λίγο επιφυλακτικός ακόμα.

Αν θες να βρείς πληροφορίες για τις μεθόδους αντιμετώπισης παχυσαρκίας σου προτείνω να δείς το site της «Εκστρατίας κατά της παχυσαρκίας». Έχει πολύ καλή ανάλυση όλων των τεχνικών.

Εύχομαι να δω κι άλλα σχόλιά σου στο blog μου. Με βοηθά πολύ το να ξέρω πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που συμπάσχουν με το πρόβλημά μου. Εύχομαι κι εγώ να μπορέσω με οποιονδήποτε τρόπο να βοηθήσω κι αυτούς μέσα από τα δικά μου βιώματα. Και φυσικά εύχομαι να κλείσει ο κύκλος αυτού του blog με την επιτυχία του στόχου μου…

Κάποτε είχα ακούσει κάτι που μου φάνηκε σωστό και πολύ ενδιαφέρον. Κάποιος είχε ρωτήσει έναν ειδικό, «ποιο είναι το καλύτερο πρόγραμμα διατροφής;»
Η απάντηση του ήταν: «Αυτό που μπορείς να ακολουθήσεις με επιτυχία.»

Τι εννοούσε…; Μπορεί κάποιος να πει εγώ έκανα τη δίαιτα Ατκινς και έχασα κιλα. Να την κάνεις κι εσύ. Είναι η καλύτερη. Ξεκινάς λοιπόν και σε 3 μέρες τη σταματάς. Δεν πρόκειται να δουλέψει!

Πιστεύω ότι τα περισσότερα προγράμμα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είναι αποτελεσματικά. Αρκεί να τα ακολουθήσεις και να τα ολοκληρώσεις. Οπότε το καλύτερο πρόγραμμα για τον καθένα είναι αυτό που μπορεί να το ΚΑΝΕΙ.

Αυτό το είδα και σε μένα. Είχα βάλει 11 κιλά στο στρατό και ήθελα να τα χάσω χωρίς να κάνω κάποια αυστηρή δίαιτα και χωρίς να πεινάω φυσικά. Έτυχε το 1ο πρόγραμμα που δοκίμασα να ήταν και το τελευταίο. Έχασα όλα τα περιττά κιλά και ακολουθώ ένα πρόγραμμα «συνήτηρησης» εδώ και 6μιση χρόνια και διατηρώ το ιδανικό μου βάρος.

Πλέον δεν το σκέφτομαι…είναι τρόπος ζωής. Οπότε είναι αυτό το καλύτερο πρόγραμμα για να χάσει κάποιος τα κιλά του μόνιμα; Δεν ξέρω. Για μένα πάντως ήταν.

Εν κατακλείδι(αν το έγραψα σωστά ;-)) χρειάζεται να ξεκινήσετε απλά. Μικρά βήματα. Δες ποια κακή συνήθεια μπορείς να αλλάξεις. Μία μικρή κακή συνήθεια. Όπως το να μασάμε γρήγορα το φαγητό(κάτι που έκανα πολύ). Και πες ότι τις επόμενες 30 μέρες θα θυμάμαι να μασάω πιο αργά το φαγητό. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να χορταίο με λιγότερο φαγητό γιατί θα τρώω πιο αργά.

Μετά αντικατέστησε μία άλλη «κακή» συνήθεια με μία καλύτερη. κοκ.

Και το άλλο που έχω βρει ότι βοηθάει είναι να σκέφτεσαι: «Αν ήμουν Χ κιλά(το ιδανικό σου βάρος), τι θα έκανα; Τι θα έτρωγα; Πως θα κινούμουν; Τι θα ψώνιζα από το σούπερ μάρκετ; Πόσο φαηγό θα έβαζα στο πιάτο μου; Πόσο νερό θα έπινα; κλπ κλπ»

Ελπίζω να βοηθάει αυτή η αλλαγή στον τρόπο σκέψης 🙂

Θοδωρής

Θοδωρή, αυτό που λες είναι απολύτως σωστό.

Δεν ξέρω αν το έχω ήδη αναφέρει, αλλά επέστρεψα από τον στρατό με 23 κιλά παραπάνω. Αυτό ήταν η καταστροφή μου και δεν μπορώ να βγάλω αυτά τα κιλά από πάνω μου.

Όπως καταλαβαίνεις έχω ακολουθήσει ήδη κάποιες δίαιτες. Η τελευταία μου έγινε τρόπος ζωής, αλλά έπρεπε να πάω φαντάρος κι έτσι παραιτήθηκα, αφού μου φάνηκαν όλα μάταια…

Δεν την ξέρω τη δίαιτα Atkins, και θα ήθελα αν μπορείς να μου πείς που τη βρήκες κι αν μπορείς να μου τη στείλεις. Πιθανον να είναι μια ταιριαστή και σε εμένα δίαιτα.

Μπράβο σου που βρήκες το κουράγιο να χάσεις τα περιττά σου κιλά, αλλά ακόμα περισσότερο να διατηρηθείς εκεί. Μακάρι να μπορέσω να το κάνω κι εγώ αυτό.

Σχετικά με τον τρόπο που συνηθίζουμε να τρώμε, είμαι κι εγώ «γρήγορο πηρούνι». Πολύ γρήγορο. Προσπαθώ σε μια πρώτη φάση να το κάνω κι εγώ αυτό. Δεν μπορώ να μασήσω κάθε μπουκιά 40 φορές, αλλά προσπαθώ να γίνω πι αργός όσο μπορώ.

Θυμάμαι πως ήμουν όταν είχα 50 κιλά λιγότερα (ναι, υπήρξε και αυτή η περίοδος και ήταν τέλεια…). Αλλά είναι τεράστια η προσπάθεια και απαιτεί συνδυασμό πολλών παραγόντων. Ελπίζω οτι θα μπορέσω να βρω ξανά τον εαυτό μου.

Ευχαριστώ πολύ για τη βοήθεια!

[…] ημέρες που γύρισα από τις διακοπές μου θυμήθηκα την περιπέτεια που είχα πριν φύγω για διακοπές. Τότε είχα πάθει […]


Where's The Comment Form?

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: