Αχ αυτό το καλοκαίρι

Posted on 13/08/2008. Filed under: Έφαγα πάρα πολύ, Έφαγα αλλά μετάνοιωσα | Ετικέτες: , , , , |

Επέστρεψα. Απολύτως υγειής πλέον μετά την τελευταία μου «περιπέτεια». Πάνω στην ώρα με αποχαιρέτισε η γαστρεντερίτιδα. Λίγο πριν φύγω για διακοπές. Όπως ανέφερα σε προηγούμενο άρθρο, λόγω αυτής της αρρώστιας έχασα αρκετά κιλά. Όπως το περίμενα ομως ήταν. Εικονικά και πολύ εύκολα στο να τα πάρω πίσω. Δεν θα γινόταν και αλλιώς.

Στη Λευκάδα, ξεκινώντας το ταξίδι μου ένοιωθα υπέροχα. Τα κιλά που έχασα μου έδωσαν πολύ πιο βολικές ανάσες και μια αίσθηση υγείας. Τις πρώτες ημέρες, λίγο η προσοχή που έδινα για να μην έχω πρόβλημα με το πονεμένο μου στομάχι, λίγο η φόρα που είχα πάρει για δίατα και λίγο η ακρίβεια στο οτιδήποτε φαγώσιμο με έκανε να διατηρηθώ αρκετά καλά. Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια των διακοπών (υπήρχε και η υποτιπώδης γυμναστική που λέγεται κολύμπι – δεν κολύμπαγα και σταμάτητα) ήμουν σε καλή κατάσταση. Έπειτα γύρισα στην Αθήνα (άδεια και υπέροχη) και το άλλο πρωινό έφυγα για το χωριό μου στην Εύβοια…

Πάντα με το που έρχομαι εδώ (από το σπίτι στην εξοχή σας γράφω) κάθομαι μέσα στο σπίτι και κυριολεκτικά «λιώνω» για 2-3 ημέρες. Δεν ξέρω πως μου βγαίνει αυτό, αλλά το κατάλαβα από χέρι πόσο κακό κάνει το καθισιό…Έβγαινα κάποιες φορές…πιστεύω ότι εύκολα καταλαβαίνετε τί έκανα…

Είμαι εδώ 6 ημέρες ήδη και ώς τώρα έχω φάει για βράδυ 3 φορές σουβλάκια (άνοιξε ένας φίλος μας μαγαζί στο χωριό – το μοναδικό), 1 φορά πίτσα (κι αυτό καινούργιο μαγαζί σε κοντινό χωριό), 1 φορά ποικιλία κρεατικών και τα υπόλοιπα βράδια ντομάτα με ψωμί και τυρί. 4 φορές ήπια ούζα και μπύρες…

Και μόνο αυτά είναι ενδεικτικά του τι θα έχει συμβεί. Το επιβεβαίωσα σήμερα το πρωί…115,8 κιλά. Καλωσήρθατε πολυαγαπημένα μου…

Το καλοκαίρι έχει τα καλά του (ζέστη, ήλιος, μπάνια, διακοπές), αλλά έχει και τα πολύ κακά του. Ήταν σχεδόν μονόδρομος να φάω όλα αυτά (ναι, ναι ξέρω, θα μπορούσα να προσέξω) καθώς με όποιον βγαίνω τί άλλο να κάνω; Να πιώ καφέ; Ή μήπως τσάι; Πάς για φαγητό, λές τα ωραία σου, πίνεις και 1-2 μπυρίτσες…όνειρο! Είχε και αγώνα σήμερα. Αφού η nova ήταν σε σουβλατζίδικο τί άλλο να κάνεις; Αχ αυτό το καλοκαίρι…

Το πήρα πλέον οριστικά απόφαση. Δεν πάει άλλο και δεν γίνεται αλλιώς. Θα κάνω δίατα με ειδικό. Έχω ήδη προχωρήσει και γνωρίζω σε ποια διαιτολόγο θα πάω. Η συγκεκριμένη από ότι μου έχουν πεί είναι πολύ αυστηρή (συνήθως αυτό δουλεύει με εμένα καλύτερα από ήρεμες καταστάσεις – θέλω καταπίεση!) και εφαρμόζει μια μέθοδο η οποία στηρίζεται στην ομάδα αίματος. Σου δίνει δίαιτες με τρόφιμα τα οποία δεν σε παχαίνουν βάσει της ομάδας αίματός σου. Μου φαίνεται λίγο περίεργο αλλά θα το δοκιμάσω. Αν και κάτι μου χτυπάει σαν καμπανάκι στα αυτιά μου. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα κάνει να τρώω ψωμί, ζάχαρη, τυρί, κρέατα, γλυκά, σουβλάκια, πίτσες κτλ κτλ. Σίγουρα θα επιτρέπονται οι μπάμιες, τα κολοκύθια, τα γκέιπ φρουτ, οι μελιτζάνες και οτιδήποτε είναι πράσινο και ποτίζεται. Και θα πρέπει να πίνω και 2 καζάνια νερό καθημερινά (το καλοκαίρι πίνω και 4, αλλά χειμωνιάτικα το πολύ 1-2 ποτήρια).

Παλιός στα κόλπα αυτά είμαι, και ξέρω τι πρέπει να περιμένω. Όμως ξέρω ότι αν το θέλω -και μόνο-  θα πετύχει. Και το θέλω. Δεν αντέχω πια αυτή την αίσθηση της καταπίεσης που μου ασκεί το σώμα μου. Πρέπει να απελευθερωθώ. Όλοι οι συγχωριανοί μου με κοιτούν περίεργα και (οι άθλιοι) μου λένε ότι πάχυνα. Θέλω του χρόνου το καλοκαίρι να ρωτάνε ποιος είμαι. Να μην με γνωρίζουν πια. Το είχα νιώσει στο παρελθόν και είναι υπέροχη αίσθηση. Το θέλω ξανά. Τέλη Αυγούστου με αρχές Σεπτέμβρη τελειώσαν τα ψέματα. Αρχίζει μια μεγάλη προσπάθεια. Φυσικά, στο blog αυτό θα καταγράφω το απόσταγμα των εμπειριών και των συναισθημάτων μου. Και ελπίζω να μπορέσω από εσάς να πάρω την απαραίτητη υποστήριξη και -γιατί όχι- να ανταποδώσω με τα όσα καταγράφω σε όποιον το έχει ανάγκη. Δεν είστε μόνοι.

Μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους που μου έγραψαν σε αυτό εδώ το blog καλοκαιριάτικα. Μου δίνετε υποστήριξη και κουράγιο και (για να πώ την αμαρτιά μου) με βγάλατε από την θερινή μου νάρκη και μου δώσατε έναυσμα να γράψω ξανά. Σας ευχαριστώ ξανά. Και τώρα με συγχωρείτε…πρέπει να χωνέψω 4 σουβλάκια, 2 πίττες, 1 μερίδα πατάτες, 4 φέτες ψωμί, μισή ποικιλία κρεατικών, μία Coca Cola, 1 ουζάκι, 2 κομμάτια καρπούζι και 4 κομμάτια πεπόνι (αυτό με βάρυνε νομίζω –  τι το ήθελα το ριμάδι!!). Ε, είχε ποδόσφαιρο απόψε και όλο παραγγέλναμε! Καλά να περνάτε όπου είστε!

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

5 Σχόλια to “Αχ αυτό το καλοκαίρι”

RSS Feed for Ένα blog για το αδυνάτισμα Comments RSS Feed

Κώστα μου αρέσει το χιούμορ και η περιγραφικότητά σου 😀

Αλήθεια ρε οι συγχωριανοί σου; Σου λέγαν ότι πάχυνες(οι άθλιοι); Αυτό ξέρεις συμβαίνει μόνο με τους άντρες. Αν πεις σε μία γυναίκα ότι πάχυνε σημαίνει πόλεμος για μια ζωή. Σε εμάς είναι πιο πολύ σαν «πείραγμα» να και είναι εύκολο να σε πληγώσει κάτι τέτοιο.

Άντε καλή αρχή και με τη διαιτολόγο. Εμείς εδώ είμαστε για υποστήριξη 😉

Θοδωρής

Ευχαριστώ! Δεν ξέρω αν βλέπεις «Friends». Είμαι κάτι σαν τον Chadler. Έχω το χιούμος ως όπλο για να προσεγγίζω ανθρώπους! 🙂

Ναι, οπωσδήποτε δεν τολμάς να πεις σε μια κοπέα κάτι τέτοιο. Αλλά κι εγώ όταν το ακούω δεν ενοχούμαι ιδιαίτερα. Μόνο που τώρα τελευταία το ακούω συνέχεια, αλλά το νιώθω κιόλας (το χειρότερο). Από την άλλη, οι πιο πολλοί που μου λένε ότι πάχυνα έχουν ολόκληρη…προπέλα μπροστά τους για κοιλιά, οπότε αναρωτιέμαι αν δεν βλέπουν τα δικά τους χάλια. Εγώ δεν λέω σε κανέναν οτι πάχυνε ή κάτι τέτοιο. Ούτε όταν ήμουν αδύνατος το έλεγα. Ο καθένας κάνει ότι θέλει για τον εαυτό του.

Υπήρξε περίπτωση στο παρελθόν που ήμουν 80 κιλά και ένιωθα μια χαρά και κάποιος μου είπε ότι είμαι πολύ παχύς. Αυτός όλη την ημέρα ήταν στα γυμναστήρια και μετρούσε ασταμάτητα το ποσοστό λίπους του κτλ. Αυτόν δεν τον άκουγα καν. Δεν με άγγιζε. Θα είναι πάντα δυστυχισμένος.

Ούφ…κουράγιο! Τώρα σε αφήνω γιατι πρέπει να φάω μια μακαρονάδα με κιμά! Ξέρω…τραγικό, αλλά τι να κάνεις; Αυτό έχει σήμερα! Υπόσχομαι να μην φάω πολύ ψωμί (κατά τη γνώμη μου ταιριάζει πάρα πολυ με τα μακαρόνια, ειδικά αυτά που έχουν σάλτσα)! 🙂

Ταιριάζει, πώς δεν ταιριάζει;; Αλλά ο συνδυασμός των μακαρονιών με ψωμί απαγορεύεται δια ροπάλου στις δίαιτες. Και του κρέατος με τυρί. Ατό είναι δύσκολο για μένα, που τρώω το τυρί ακόμα και με τυρί (όπως είχες πει κι εσύ σε προηγούμενο ποστ για το ψωμί).
Διάβασα και το site που μου έιπες και βρήκα ότι στην περίπτωσή μου ταιριάζει πιο πολύ ο δακτύλιος. Γιατί ναι μεν μπορεί να μην έχω όσα κιλά χρειάζονται για να την τοποθέτηση δακτυλίου, αλλά αν συνεχίσω έτσι, βλέπω να χρειάζομαι σύντομα.
Αλλά για να πω την αλήθεια, διαβάζοντάς σε και βλέποντας ότι ένα άτομο με το ίδιο πρόβλημα με μένα προσπαθεί κι εκείνο, μου δίνει μια παραπάνω ώθηση για να συνεχίσω. Γιατί στην παρέα μου καμία φίλη μου δεν έχει πρόβλημα, οπότε τρώνε ό,τι θέλουν όποτε θέλουν και ο φίλος μου είναι από τα άτομα που πεινάει όλη την ώρα και δεν ενδιαφέρεται για τα κιλά του κι έτσι εγώ δεν είχα ποτέ κάποιον που να συμπάσχει για να αντλώ δύναμη.
Σκέφτομαι να ανοίξω κι εγώ ένα blog που να γράφω μέσα τις διατροφικές μου συνήθειες και κυρίως το πώς ένιωθα πέρυσι που είχα χάσει 11-12 κιλά. Ακόμα, θα θυμάμαι τον εαυτό μου πριν 3 χρόνια που ήμουν 64-65 κιλά κι ένιωθα τέλεια και θα βάλω στόχο να ξαναγίνω όπως τότε.
Αλήθεια όμως; Γιατί ασχολούνται συνεχώς κάποιοι με τα κιλά μας; Και μη μου πεις ότι το κάνουν όλοι επειδή θέλουν το καλό μας, από ενδιαφέρον κλπ.. Σκέψου τι χαρά που παίρνουν ορισμένοι όταν ξεστομίζουν αυτό το «πάχυνες πολύ» και ξέρουν ότι μέσα μας κάτι γκρεμίζεται; Όχι λόγω της κακίας που θέλουν να μεταδώσουν, αλλά πολύ περισσότερο επειδή ξέρουν πως κι εμείς ξέρουμε ότι είναι αλήθεια.

Το άνοιξα το blog. Όλα δύσκολα είναι. Και το καλοκαίρι και ο χειμώνας λόγω ωραρίου, δουλειάς, σχολής κλπ..
Σήμερα δεν έχω φάει τίποτα ακόμα.

Έλενα, σου εύχομι καλή αρχή στο νέο σου blog. Έγραψα κι εκεί τα σχόλιά μου και θα παρακολουθώ τις προσπάθειές σου.

Δεν είσαι και δεν πρέπει να είσαι μόνη σε μια τέτοια προσπάθεια. Το μεγαλύτερο πρόβλημα όταν προσπαθείς να κάνεις μια υπέρβαση είναι να μην έχεις υποστήριξη και επιβράβευση. Μια καλή ιδέα είναι για κάθε 5 κιλά (παράδειγμα) να αγοράζεις ένα ρούχο. Θα αποτελέσει το έναυσμα για να διατηρηθείς εκεί ώστε να σου κάνει. Επίσης, μια ιδέα είναι να κάνεις δίαιτα (όχι απότομη και σκληρή, να μην σου θυμίζει την παλιά) και αφού χάσεις έναν αριθμό κιλών που θα βάλεις στόχο (5-10 κιλά) να κάνεις διάλειμμα με στόχο να διατηρηθείς (τρώγοντας όμως ελεύθερα χωρίς υπερβολές πολλές – να τις κάνεις κι αυτές, χρειάζονται) στα κιλά αυτά. Αν καταφέρεις να εδραιωθείς, τότε ίσως η συνέχεια γίνει πιο εύκολη. Μετά από μισό μήνα, θα έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και κουράγιο (αφού θα έχεις κάνει διάλειμμα από τα νερόβαστα) να συνεχίσεις.

Συζήτησε με το αγόρι σου και τις φίλες σου για το θέμα των βραδινών φαγητών και το πόσο σε επηρρεάζει το να «τσακίζουν» ότι βρούν μπροστά σου. Θα τους πειράξει μόνο στην αρχή. Μετά ΟΦΕΙΛΟΥΝ να το αποδεχτούν. Άλλωστε τους ζητάς βοήθεια, όχι ελλεημοσύνη.

Όταν κάποιος σου λέει οτι πάχυνες πολύ, πιθανόν να το κάνει για προσωπική του επιβεβαίωση. Η λύση είναι απλή, αλλά εξαρτάται από την ίδια σου την προσωπικότητα. Εμένα προσωπικά με ευχαριστούν τα αρνητικά σχόλια. Με κάνουν πιο δυνατό. Δές το έτσι. Τι θα προτιμούσες; Να σου έλεγαν όλοι οτι είσαι μια χαρά…στα ψέματα; Οι ίδιοι είναι που μετά θα δουν οτι αδυνάτισες και θα στο ξαναπούν. Να εκτιμάς τους ανθρώπους που μιλούν με ευθύτητα. Μερικοί μπορεί να το κάνουν με κακία, αλλά εσένα αυτό μόνο καλό μπορεί να σου κάνει. Φτάνει να ξέρεις πως θα το ελέγξεις. Εσύ αποφασίζεις το πως θα σε επηρρεάσει το οτιδήποτε!

Το ξέρω οτι είμαι παχύς, το βλέπω και το νιώθω. Μου το λένε όλο και πιο πολύ και αυτό κάτι σημαίνει. Αντί να με στεναχωρήσει που το ακούω, με στεναχωρεί το ότι είναι πλέον η πικρή αλήθεια…

Καλή αρχή και κουράγιο Έλενα! Έχεις βουνό να ανέβεις, αλλά κάνε το σιγά σιγά και να ξαποστένεις και σε καμιά σκιά στο δρόμο. Εγώ έχω να ανέβω επίσης ένα τεράστιο βουνό. Θα είμαστε συνοδοιπόροι.

ΥΓ: Κακώς δεν έφαγες τίποτε, το ξέρεις! Εγώ πάλι έφαγα θαρραλέα!


Where's The Comment Form?

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: