Το μάτι το αχόρταγο

Posted on 22/08/2008. Filed under: Θα σκάσω, Συμβουλές | Ετικέτες: , , |

Καλά το λένε οι παλιοί, κάτι ξέρουν. «Το μάτι είναι αχόρταγο»!

Σήμερα πήγα σε μεξικάνικο εστιατόριο με την κοπέλα μου. Είχα καιρό να την «κυκλοφορήσω» και έτσι πήγαμε κάπου καλά. Είμαστε σχετικά θαμώνες εκεί (πόσο συχνά μπορεί να τρώει κάποιος μεξικάνικο – εκτός των μεξικάνων) οπότε ξέραμε πάνω κάτω τις (τεράστιες) μερίδες και τις γεύσεις.

Οταν ήρθε η στιγμή της παραγγελίας άφησα την κοπέλα μου να αποφασίσει και για τους δυο. Άλλωστε πάντα πέρναμε κάτι από κοινού (είπαμε, γιγαντιαίες μερίδες). Πήραμε μια σαλάτα, ένα κυρίως πιάτο και…επέμενε να πάρουμε και κάτι ακόμα αφού όπως είπε «πεινάω πολύ, μια μερίδα θα την φάω μόνη μου». Εγώ προσπάθησα να της θυμίσω πόσο μεγάλα πιάτα φέρνουν και ίσως έπρεπε να παραγγείλουμε λιγότερα. Τελικά δεν την έπεισα και πήραμε και μια μερίδα nachos και ένα μπουκάλι κρασί.

Πρώτα ήρθαν τα nachos. Αρχίσαμε να τα «τακτοποιούμε». Έπειτα ήρθε η σαλάτα και πέσαμε με τα μούτρα σε αυτή. Σημείωση: στα μεξικάνικα δεν έχει ψωμί, μα πως την παλεύουν αυτοί οι άνθρωποι; Με τέτοιες ποσότητες όμως…

Κάπου στην στιγμή που η σαλάτα πλησίαζε στη μέση και το side order μας τελείωνε είχα ήδη αρχίσει να ζορίζομαι. Την κοίταξα. Με κοίταξε. Την ρώτησα πως είναι…είχε σκάσει! Και είχαμε ακόμη μια πελώρια μερίδα! Δεν προλάβαμε να την ακυρώσουμε, οπότε μας την έφεραν σε όλο της το μεγαλείο. Μισό κοτόπουλο μαριναρισμένο με κρεμμύδια, λιωμένο τυρί από πάνω, πολλές πατάτες και ρύζι. Με το που το είδα ένιωσα τα καμπανάκια της χοληστερίνης μου να χτυπάνε κόκκινο. Δεν θα άντεχα ούτε μπουκιά. Το ίδιο και η κοπέλα μου.

Τελικά το μάτι είναι αχόρταγο και αυτό κοστίζει. Και στην υγεία και στο πορτοφόλι. Το δεύτερο δεν πειράζει, αλλά το πρώτο είναι πολύ σημαντικό! Όπου κι αν είμαστε πρέπει να προσέχουμε να επιλέγουμε σωστές ποσότητες φαγητού και καλούς συνδυασμούς αυτών! Ευτυχώς, εγώ εντόπισα εξ αρχής το λάθος! Υποχώρησα βέβαια όπως κάνουν μπροστά σε μια κοπέλα (η οποία κατεβάζει απίστευτες ποσότητες χωρίς να την επηρρεάζουν – τα νεύρα μου), αλλά ήμουν σίγουρος οτι ήταν μεγάλη η παραγγελία. Καλό σημάδι αυτό! Πρέπει να καταφέρω να το συνηθίσω!

Είμαι σε καλό (θεωρητικό όμως) δρόμο!

Advertisements

Make a Comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

2 Σχόλια to “Το μάτι το αχόρταγο”

RSS Feed for Ένα blog για το αδυνάτισμα Comments RSS Feed

Γεια σου Κώστα,

Πάλι οι περιγραφές σου με το λιωμένο τυρί από πάνω κλπ κάνουν τα σάλια μου να τρέχουν κι ας είναι Σάββατο πρωί.

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (περίπου 2 χρόνια) 2-3 φορές το μήνα πηγαίναμε 2ήμερα σε καλά ξενοδοχεία σε όλη την Ελλάδα εκδρομές. Κάθε Σάββατο βράδυ στο ξενοδοχείο είχε έναν τεράστιο μπουφέ και σε ξενοδοχεία 4-5 αστέρων όταν κάνουν μπουφέ δεν αστειεύονται. Για κάποιο λόγο φερόμουν σαν «στερημένος» και ένοιωθα ότι έπρεπε να φάω απ’ όλα και να παραγεμίσω 2-3 πιάτα φαγητό και 1-2 πιατάκια γλυκό ή παγωτό. Έχοντας βέβαια το ιδανικό βάρος και μικρή κατασκευή δεν θα μπορούσα να τα φάω όλα, ωστόσο έτρωγα αρκετά ώστε να ένοιωθα αυτό που λέμε «σκασμένος». Όταν νιώθεις σκασμένος σημαίνει προφανώς ότι έφαγες παραπάνω απόσο χρειαζόσουν.

Είχα ακούσει από κάποιον ‘φιλόοσφο’ ο οποίος συχνάζει σε δεξιώσεις και παρόμοιες συνευρέσεις κάτι που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και από τότε το τηρώ. Λέει ότι ο λόγος που πηγαίνουμε σε μία δεξίωση ή σε ένα τραπέζι κλπ δεν είναι για να φάμε(Ενδιφέρον!). Ο λόγος είναι για να ‘δικτυωθούμε’. Με άλλα λόγια να μιλήσουμε με ανθρώπους να συζητήσουμε, να υπάρξει αυτή η κοινωνικότητα. Οπότε λέει ότι πριν βγούμε για φαγητό θα πρέπει να φάμε κάτι από το σπίτι(πχ ένα κρακεράκι με λίγο τυρί) για να μην πάμε σαν πεινασμένοι λύκοι. Τότε δε θα ελέγχει το «μάτι» την παραγγελία μας, αλλά η λογική(όσο μπορεί να γίνει αυτό).

Εγώ θυμάμαι όταν ήταν να βγω για φαγητό το βράδυ, έτρωγα λίγο το μεσημέρι και δεν έτρωγα τίποτα μέχρι το βράδυ για να έχω μεγάλη όρεξη και να φάω πολύ.

Από τότε που το κάνω αυτό νιώθω πολύ καλύτερα γιατί όταν παραγγέλνω έχω ΕΓΩ τον έλεγχο της όρεξής μου και ΔΕΝ έχει η όρεξή μου τον έλεγχο του εαυτό μου 🙂

Αυτά.

Άντε καλή χώνεψη τώρα.

Θοδωρής

Χαχα. Αυτό με τα τραπέζια μου θυμίζει εμένα. Κι εγώ όταν πάω για τραπέζι κάνω κράτει για να τα ρίξω όλα εκεί! Συνήθως δεν μπορώ να φάω όσα επέλεξα φυσικά (για ακόμη μια φορά).

Δεν ξέρω αν έχεις δει το «Κάτι Τρέχει με τη Μαίρη». Εκεί υπάρχει μια φοβερή συμβουλή κάποιου προς έναν άλλον πριν από το σημαντικό ραντεβού με τη «Μαίρη». Του λέει να «αδειάσει τους σωλήνες» πριν από το ραντεβού για να μην έχει το μυαλό του στο sex και δεν φανεί κύριος! Το ίδιο ακριβώς είναι κι αυτό που λες, αλλά με το φαγητό!

Είναι αλήθεια όμως, καλό είναι να τρώς πριν από μια έξοδο. Ειδικά αν δεν είναι σίγουρο το που θα πας. Αν πάς για ποτό, σε σώζει από τον κίνδυνο να σε «χτυπήσει» το ποτό. Αν πάς για φαγητό θα σε λογικεύσει τη στιγμή της παραγγελίας και θα σου γλιτώσει και χρήματα! Άρα διπλό καλό!

Θα το δοκιμάσω κι εγώ! Ελπίζω μόνο να μην φουσκώσω αρκετά ώστε να μην μπορώ να βάλω μπουκιά στο στόμα μου μετά! Ξέρεις…μπορεί να ξεχαστώ! 🙂

Κάθε φορά που γράφω εδώ χωνεύω κάτι, οπότε ευχαριστώ πολύ!


Where's The Comment Form?

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...

Αρέσει σε %d bloggers: